deredactie.be: Zij staken donderdag. Wat zijn de gevolgen voor u?

De grote vakbonden in de openbare sector staken donderdag tegen de pensioenplannen van de federale regering. Wie staking in de openbare sector zegt, weet dat er donderdag wel eens heel wat plannen doorkruist zullen worden. Wie staakt er en wat zijn de mogelijke gevolgen voor u?

De gevolgen staan netjes opgesomd: geen treinen, trams of bussen, geen vliegtuigen en geen post.
Heb maar net een kerstcadeau besteld dat geleverd wordt door Bpack.
Goeie service, dat is niet belangrijk, daar hebben we wel een marketingcampagne voor.

Voor mezelf zullen de gevolgen al bij al meevallen.
Voor de stakers wordt dat een enorm lang weekend: ziekteverzuim op vrijdag 23 december?
Ik zou de cijfers wel eens willen zien.

De wereldvreemde vakbondsleiders weten al meer dan een jaar (van bij het bgein van de regeringsonderhandelingen, weet u nog wel) wat er gaat gebeuren.
Maar toen werd er niets over gezegd.
Toen moest er gejammerd worden over de inefficiëntie van de politiek.
Toen was het niet nodig om aan te halen wat er zou veranderen.
Problemen oplossen als ze zich stellen.

Aleen worden nu geen problemen opgelost.
Door niet met uw bus of trein te rijden, gaat uw pensioen niet gered zijn.
Door geen les te geven, werkt ge de toekomst van de kinderen en de jeugd niet echt in de hand.
Nee, door deze staking gefet ge weer maar eens toe dat vakbonden wereldvreemde zeikstralen zijn.
Goed werk geleverd, 150 jaar geleden.

Mijn idee?
Borstel erover en opnieuw.
En beter.
En Minister Van Quickenborne: u weet wat ik over u denk.

Zo werk ik, om mezelf gemotiveerd te houden, graag met strakke deadlines.
Zodat ik kan doorwerken. Een paar uur aan een stuk.
Zonder gestoord te worden.

Want multitasken, daar is al menig deadline door gestorven.

Niet gemakkelijk: bij het Taaluniversum krijg ik he nog wat korter met “met vriendelijke groet”.
Hoogachtend is te stijf.
Een afkorten tot “mvg” weiger ik: het zit in een vaste handtekening dus is het geen tijdswinst.

Ideeën over de inhoud en de stijl vond ik al op Smashing Magazine, maar dat zit al wel goed.
Ik wil vooral dat ietsje extra toevoegen.
Een menselijke touch.
En dat is niet gemakkelijk.

Alternatieven en ideeën om het beter te doen zijn welkom!

Mijn signature:

Met vriendelijke groeten,

Wannes

–

have a great day!
questions? remarks? suggestions? Mail me!

wannes de loore web producer
tel:  +32 3 286 80 48 fax: +32 3 286 80 42 wannes@motionmill.com	grote steenweg 91 2600 berchem belgium
motionmill.com
motionmillis a division of addwittz bvba addwittz.com

Professioneel was ik bezig met in een sleur terecht te komen.
Geen andere analyse dan dat mogelijk.
Het was niet anders.

Hier en daar zijn er wat factoren die me dat al een tijdje deden vermoeden (weinig zin om te gaan werken, prikkelbaar, …) maar nu is de knoop doorgehakt.
Vinger op de wonde.
Probleem gelokaliseerd.
Tijd voor een oplossing.

Wat de volgende paragraaf betreft: dat is gemeend, recht uit mijn hart en heeft niets te maken met het exuberante loon dat ik krijg.

Ik heb mijn probleem dan ook even bij één van mijn chefs op tafel gegooid.
Dat ik een beetje niet zo happy in mijn jobvel zit.
Dat ik al een aantal maanden, misschien zelfs een half jaar al, niets nieuws meer bijleer.
Professionalisme ten top, zoals hij daarop reageert.

Dat we er samen eens naar gaan kijken.
Dat ze mij willen houden. *pak van mijn hart*
Dat mijn job goed gebeurt en dat er misschien wel plaats is voor nieuwe dingen.
Eens kijken, peilen en pijlen zetten.
Geen zweverig management gedoe.

Bangelijk.
Ik ben blij dat ik twee-en-een-half jaar geleden de juiste keuze maakte.
En ik hoop dat ik dat nog vaak mag beseffen.

Awel, een half jaar later en geen seconde spijt.
Mijn bazen, dat zijn mannen van stavast die best wel tegen een vraag of een opmerking tegen kunnen. Bazen die je gerust kan aanspreken en grapjes mee kan maken.
Ik zeg u: het is goed bij Motionmill.

UPDATE: er wordt trouwens volk gezocht!

Vrienden zijn geen vrienden meer meneer.
Heel juist.
En toch geeft dat een goed (ruw) beeld.

Lees ik bij Jan dat er heel wat gemopper op komt.
Negativisme, gezeur, prietpraat.
Oeverloos geneut over iets dat je zelf niet beter kan: STFU.
Please.

Ik vind het een beetje belachelijk dat mensen negatief doen over het trendrapport.
Tuurlijk noem je dat werk “het trendrapport”. De trendrapport? Laat je nakijken.

—

De mannen en vrouwen van Routeyou maakten vandaag een beginnersfoutje.
Ze stuurden een e-mail naar hun e-mailadressenbestand op een wel erg creatieve wijze: één adres dat de e-mail forward naar de adressen die daar onderhangen.
members_bel_nl at routeyou.com stuurt dus in alle anonimiteit een mailtje aan alle nieuwsbriefontvangers.
Waar staat dit e-mailadres?
In het to-veld.

Nu, ik kan daar tegen.
Het is niet mijn e-mailadres dat gedeeld wordt, ik moet maar op één plaats unsubscriben om van iedereen af te zijn en eigenlijk vind ik het nog wel grappig.
Maar.

Zo denkt niet iedereen erover.
Sommige mensen antwoorden iedereen  (via members_bel_nl@…) dat ze moeten stoppen met te reply-to-all’en.
En delen op die manier hun e-mailadres.
En zijn, vooral, misnoegd.

Daarom, beste Routeyou.com communicatieverantwoordelijken: neem volgende keer even contact met me op.
Dan vertel ik u graag hoe het beter kan.

Verder: ook voor u een schitterend en gepland 2011!

UPDATE (16:00): EXCUSES VAN ROUTEYOU

Geachte

Deze morgen is er door ons een grove fout gemaakt bij het uitsturen van een bericht vanuit RouteYou met een verkeerde setting naar een deel van de gebruikers .

Daardoor konden voor een korte tijd mensen reageren naar jouw email adres zonder dat adres echt te kennen.
Doordat veel mensen snel reageerden werd jouw mailbox overspoeld met berichten, ondanks het feit dat we dit probleem snel hebben rechtgezet.
Bij deze wensen we jou te informeren dat het probleem nu opgelost is.

Wij wensen ons oprecht te excuseren voor deze fout en de problemen die dit veroorzaakte.
We zullen eveneens snel de emails/accounts wissen van de mensen die gevraagd hebben om dat te doen.

Onze oprechte excuses

RouteYou

Awel, dat is zoals het hoort.
Goed gedaan RouteYou!

Er gingen al langer geruchten rond dat er ook iets in Antwerpen zou gebeuren. Mensen met plannen, mensen met ideeën, mensen met dromen.
En plots, kort geleden, was er Aspace. Initiatief van Frederik en Ilibris. Gewoon, omdat dat kan.
Niet zoveel later springt ook Designcenter De Winkelhaak op de kar met Bar d’Office en in januari gaat Burooz van start.

Initiatieven.
Dromen die worden waargemaakt.
Plaatsen voor kruisbestuiving.
Goed zo!

Ik ga mijn laptop binnenkort eens meesleuren en koffiedrinken bij de Antwerpse coworking plaatsen.
En er ook wat werken, alicht.
Misschien met de baas maar een overeenkomst maken dat dat soms eens kan.
Werken op een ander en daar wat kruisbestuiven.

Mijn mosterd? Die haalde ik bij Aspace.

Raf Stevens is een professionele storyteller. Hij helpt bedrijven aan de hand van inspiratiesessies om hun verhaal te ontdekken. Samen zoeken naar het waarom, samen zoeken naar de kern van de zaak.
Vaak doet hij dat niet door te vertellen, maar door te luisteren.
Storylistening is dan ook veel belangrijk dan het vertellen.

Hoe de verhalen dan bij IT terechtkomen?
Verhalen maken abstracte begrippen vatbaar. Verhalen zorgen voor een kader, een plaatsing.
En laat net dat het allerbelangrijkste zijn in IT: oneindig veel abstracte, moeilijke begrippen.
Niet te vatten voor een leek, niet te vatten voor een collega uit een andere tak.
Maak er een verhaal van en hoppa.
Ook omgekeerd: leer het verhaal van de eindgebruiker kennen en je weet waar je heen moet.

Ik kom vaak bij klanten.
Die willen dan een website.
“Awel, ne website eh man!”
Frustraties dreigen soms te ontstaan.
Gelukkig proberen we dan alle kennis opzij te zetten en te luisteren.
Te kijken wat de klant wil.
Te luisteren naar zijn verhaal.

Meestal draait dat goed uit.
Soms draait het ook minder geslaagd uit.
Dan is er een eindproduct waar we hard op hebben gezwoegd maar dat voorbij de noden van de klant gaat.
Game over. Please insert coins to continue…

Donderdag werd me nog maar eens bevestigd: luister en gij zult weten.
Drie uur interessant gebabbel, drie uur durende chaos, een verhaal van drie uur.
Met een hoofdpersonage, een held en een clou.
Want dat is belangrijk, de clou.
Het verhaal is echter nog veel belangrijker.

Dank u Raf voor het verhaal.
Dank u iLean voor de organisatie.
Dank u IBBT voor de accomodatie.

Niet alleen wanneer ik abstracte zaken als websites en gebruiksvriendlijkheid moet verduidelijken, maar ook, bijvoorbeeld, bij het draaien van taken voor de opleiding. Taken die een formaat van een pagina of twee moeten hebben maar een inhoud van slechts een A4-tje bevatten. Mits goed omschreven en gehakketakt kom ik ook aan de twee pagina’s. Jammer.
Schrijven is schrappen. Behalve in schoolse omgevingen.

In de privé, daar is’t kort-korter-kortst.
Als het de duidelijkheid tenminste ten goede komt.
Zo las ik een half jaar geleden in Getting Real (en  enkele dagen geleden in Rework) dit:

That’s because being a good writer is about more than words. Good writers know how to communicate. They make things easy to understand. They can put themselves in someone else’s shoes. They know what to omit. They think clearly. And those are the qualities you need.

Schrijven is meer dan woorden op papier zetten.
Schrijven is het zwart-wit maken van gedachten, zodat ook anderen ze kunnen vatten.
En toevallig kan ik dat soms nogal goed.
Oh, ja.