myShopi – de boodschappenlijst voor iedereen

Selecteer artikelen via foto’s

Bekijk de winkelrekken en selecteer de producten die je nodig hebt. Of tik een naam in en je krijgt onmiddellijk auto-zoeksuggesties.

Database met vooraf ingevoerde artikelen

Meer dan 1.300 basisartikelen werden reeds ingevoerd (bvb. melk, brood, enz.). Je kan deze database zelf verder aanvullen met andere eigen artikelen van jouw keuze.

Rangschik je aankopen

De artikels worden ingedeeld per productcategorie of rubriek, net zoals in de supermarkt.

Meerdere lijsten

Maak meerdere boodschappenlijstjes naar gelang jouw gewoontes; per winkel, per persoon, enz.

Historisch overzicht

Artikelen die opduiken in jouw boodschappenlijsten worden bijgehouden, zodat je ze makkelijk kan toevoegen aan nieuwe lijstjes.

Email

Stuur jouw boodschappenlijsten door via email; om ze te printen of te delen met anderen.

Maak nota’s

Voeg nota’s toe of vul de specifieke hoeveelheden aan.

Nuttige info’s

Tips en trucjes om slim te consumeren: bvb. seizoensfruit en -groenten.

Maar speciaal voor Shirin en haar journalistieke taak: mijn antwoorden op haar vragen.

Hoe oud ben je eigenlijk?

Volgens mijn identiteitskaart werd ik ter wereld geholpen door mijn moeder op 25 januari 1983. Momenteel dus 28 volle jaren oud.
Lijkt me dat ik, zonder een eind weg te lullen, hier niet omstandiger op kan antwoorden

Wanneer ben je voor het eerst begonnen met je blog en waarom?
Was er bijvoorbeeld een aanleiding?

Ik startte in augustus 2004 met een html website, waarvan de restanten nog steeds terug te vinden zijn via The Way Back Machine. Dit was een blog in de breedste zin van het woord, maar zeker niet technisch onderbouwd met een cms.
Later werd dat een blog bij Blogger (wat intussen netjes is geïmporteerd: ziehier de eerste!) en nog later eigen hosting met een eigen stukje WordPress erop.

Een aanleiding om te bloggen was vooral mijn nooit rustende creatieve geest die me meermaal daags parten speelde. Verder had ik tijd te over, toen tijdens mijn tweede zit.
Combineer dat met een dwang om te publiceren en je hebt een blog.

Verder las ik vaak (lees: meermaal daags) blogs van anderen. Michel en Bruno las ik toen. Kwam ik toevallig bij uit. En Polskaya. En nog een heleboel. Toen de scene nog niet zo groot was, was het allemaal nogal ongedwongen. Er kwam Gentblogt en plannen voor Antwerpenblogt om tegen die mannen van Gent te zijn.

En toen ontdekte ik het coolste van bloggen en elkaars navels lezen: mekaar ook echt in’t echt tegenkomen. Net zoals dat dat nu ook met Twitter is, waren er toen, in de begindagen, meetups.
De Bwards, bijvoorbeeld. Georganiseerd door Jeroen. Die er nadien mee gestopt is en zichzelf in een hoekje van het internet heeft teruggetrokken.
Echt wel cool, eigenlijk. En nerdy, dat zeker ook.

Wat wil je bereiken met je blog?

World dominance. Echt.
En ook ons moeder wat op de hoogte houden van mijn omgang, reilen en zeilen.
Verder is er eigenlijk geen doel.

Behalve dan af en toe wat mensen in heht echte leven tegenkomen. Omdat dat wel plezant is. En omdat er, via voorkennis van blog of twitter, best wel wat interactie mogelijk is.

Wie wil je bereiken met je blog?

De mensen uit mijn directe omgeving.
Ons moeder. Mijn lief.
De rest van de familie.
Mijn bloglezers.

Eigenlijk is dat helemaal niet de kern van de zaak.
Toch niet van mijn zaak: ik schrijf omdat ik dat graag doe.
En soms dan schrijf ik niet omdat ik daar geen zin in heb.

Wat is het hoofdthema van je blog? of welke thema’s komen het meest aan bod?

Vooral ikzelf ben het lijdend voorwerp. Vertellingen gaan atijd uit van mijn oogpunt, er wordt steeds over mijn leven geschreven.
Dat hangt dan ook samen met zaken waar ik op dat moment mee bezig ben. Dat kan internet zijn, India, crossfit, lopen, Chiro, paleodieet, motorijlessen, wat ik die week gegeten heb.

Frustraties ook. Dingen die ik ergens lees en die ik dan samenvat rond mijn mening.
Komt niet altijd goed terecht, verre van.

Hoe zie jij de toekomst van je blog?

Ik vermoed dat ik er nog lang mee zal blijven doorgaan. Wat ups en wat downs, maar het zal niet direct sterven geloof ik. Ik hoop er ooit een archief voor de kinderen van te kunnen maken. Dat ze eens konden gaan zien hoe vader het deed. Wnat wat vader doet, is altijd goed.

Misschien dat ik ooit een professioneel blog opzet.
Of een themablog. Of een fotoblog.
Of een blog onder een pseudoniem.

Bloggen is, wat kwatongen ook durven beweren, nooit helemaal verdwenen en dat zal ook niet gebeuren.

Wat doe je in het dagelijkse leven?

Opstaan, eten, werken, sporten, slapen.

Ik ben communicatiebeheerder van opleiding en werk nu bij Motionmill als account en project beheerder. Wij maken websites. En webshops. En allerlei voor op’t internet.

Ik probeer een paar keer in de week te gaan Crossfitten en op 23 december loop ik voor het eerst een marathon, voor Music for Life.

En verder ga ik uit, ga ik uit eten, en drink ik heel graag bier.

Je steekt wel veel tijd in je blog, er zijn meerdere posts per maand, hoeveel tijd maak je vrij om die posts te schrijven?

Ik maak geen tijd vrij, eigenlijk. Toch niet via een vaste routine zoals bijvoorbeeld Jan Seurinck.
Ik schrijf als ik daar zin in heb. Als het zich aandraagt. Daarnaast Twitter ik ook.
Elke tweet zou een blogpost kunnen zijn, moest ik er tijd voor hebben. Of tijd voor maken.

Ik mocht namelijk gaan kijken en luisteren, om eens te kijken of onze ideeën van social media in bedrijven wel klopt.
We krijgen nogal vaak de vraag: “En hoe moet dat nu, zo social media gebruiken?”.
De namiddaglezing van Ben leerde me een paar nieuwe inzichten, maar bevestigde vooral wat ik al wist.

Zo legt hij de nadruk op de mens in de hele media mix.
Als bedrijven daar niet in geloven, kunnen ze er beter van wegblijven.
Mensen faciliteren, support bieden en aanmoedigen. Tools, technologieën en middelen komen zoals zo vaak (projectmanagement, todolists,…) op de tweede plaats. Als je, ahum, mindset niet goed zit, kan je het schudden.

Mentaliteit

Bij veel bedrijven heerst al een hele tijd paniek. Er gebeurt iets aan de buitenkant en het management kan maar niet begrijpen wat dat is. Het is iets van “de jeugd”.
Iets dat gratis is, maar toch veel geld kan kosten.
Blokkeren dan maar?
Of gecontroleerd open zetten?

Eén van de mooiste zaken die Ben aanstipte was de mentaliteitsverandering die gepaard gaat met het gebruik van Social Media.
Ik las net nog een treffende post van Fons Van Dyck over het Nieuwe S.O.C.I.A.A.L. Dat alles open is en dat geld op de tweede plaats komt.
Dat het vooral belangrijk is om de juiste, échte leiders te identificeren en er voor te zorgen dat alle individuen in de organisatie in dezelfde richting bewegen. Een vloot van speedboats, zoals ik dat Bart (van Netlash) ooit hoorde zeggen.

Om als bedrijf echt munt te slaan uit Social Media, moet er eerst een voldoende aangepaste sfeer van openheid, vertrouwen en veiligheid heersen. Zorg dat je mensen zichgoed voelen en ze zullen dat uitstralen.
Denk niet te ver, maar hou het op het bureau. Kijk eerst wat er intern kan veranderen voor je de buitenwereld wil aanvallen.

Geloof je niet in samenwerken, collaboreren en, om er maar eentje te noemen, de mens achter de functie?
Blijf dan weg van Social Media om de conversatie aan te gaan. Dat werkt niet. Veel projecten zijn een nobele poging om op de kar te springen, maar sterven vaak een snelle dood.
Redenen genoeg:

• het is voor de jeugd
• Wat brengt dat nu eigenlijk op?
• Geen steun van bovenuit
• Ge moet iets op Facebook doen, maar niet tijdens de werkuren
• …

Hoe het dan wel moet?

Luister, denk na en vraag het aan Social Media Specialisten.
Klinkt onnozel, maar serieus: als je een griepje hebt, ga je naar de dokter en om een muur te bouwen bel je een metser. Ieder zijn stiel, ieder zijn vak.
Zorg dat je je organisatie mee hebt: sta je bovenaan? Kijk dan eens rond en praat (sociaal eh) met de mensen. Observeer. Leer.
Sta je niet bovenaan? Zorg dan dat je steun krijgt. Zorg dat het management mee is.
Overtuig hen, laat hen rondkijken en praten met mensen. Laat hen observeren en leren.

Extraatje: Een (slechte) insteek om aan Social Media te doen, ontleed

Ge moet iets op Facebook doen, maar niet tijdens de werkuren

Fout dus.
We ontleden even samen:

• Ge moet: wie moet? Waarom moet die dat?
  Doe zelf. Laat de ander de keuze. Gedwongen spontaniteit werkt niet.
• iets… doen: wat ga je doen? Wat is het doel? Waarom doe je iets?
  Denk eerst even na, kijk waar je naar toe wilt en stippel een weg uit.
• op Facebook: Zeker? En waarom daar? Zit uw publiek daar? Heb je een verhaal?
  Denk na over de boodschap, de doelgroep en het medium. Durf te zeggen dat het ene medium beter geschikt is dan het andere.
• maar niet: gedwongen spontaniteit die ook nog eens beperkingen kent?
  Niet doen, dus. Stel wel samen een policy op, als dat nodig zou blijken.
• niet tijdens de werkuren.: Vraag je aan de secretaresse om thuis bij de tv nog snel wat briefen te schrijven?
  Werken doe je op het werk. Tijdens de werkuren. In principe, mits de juiste mentaliteit, zal het hele social media verhaal je een veel gemotiveerder team opleveren dan wat je ooit had kunnen voorspellen.

Mensen zijn sociale wezens.
Die hebben nood aan sociale contacten en interactie.
Het doel heiligt de middelen.

Niet gemakkelijk: bij het Taaluniversum krijg ik he nog wat korter met “met vriendelijke groet”.
Hoogachtend is te stijf.
Een afkorten tot “mvg” weiger ik: het zit in een vaste handtekening dus is het geen tijdswinst.

Ideeën over de inhoud en de stijl vond ik al op Smashing Magazine, maar dat zit al wel goed.
Ik wil vooral dat ietsje extra toevoegen.
Een menselijke touch.
En dat is niet gemakkelijk.

Alternatieven en ideeën om het beter te doen zijn welkom!

Mijn signature:

Met vriendelijke groeten,

Wannes

–

have a great day!
questions? remarks? suggestions? Mail me!

wannes de loore web producer
tel:  +32 3 286 80 48 fax: +32 3 286 80 42 wannes@motionmill.com	grote steenweg 91 2600 berchem belgium
motionmill.com
motionmillis a division of addwittz bvba addwittz.com

U mag mij in het voorbijgaan gerust vragen stellen over volgende in willekeurige volgorde geplaatste onderwerpen:

• Antwerpen
• Crossfit
• QR codes
• WordPress
• het internet, social media, online marketing, SEO
• Magento, e-commerce software
• Ubuntu voor huis- tuin- en keukengebruik
• lopen en joggen
• Belgische bieren
• Goede restaurants
• Lekker eten
• Communicatie
• omgaan met mensen en beesten

Over sommige zaken heb ik echt geen mening en geen kennis.
Zo zwijg ik in discussies over design en stijl. Ik zeg u alleen of ik het mooi vind of niet.
Maar ook van inschrijvingsriten van hogere machten, filosofie en details over de meeste theorieën heb ik geen kaas gegeten.
Politiek vind ik gezeik, godsdienst even zeer en ook elektronische hefbomen: no thanks.
Maar als ge echt wilt, vorm ik daar wel een mening over.

Daarom: vragen staat vrij!

Teeville.eu

Nu met een vernieuwde website én de mogelijkheid om ook de oude shirts opnieuw te bestellen.
Ik ben fan.

@dbuntinx Davy Buntinx

I would like for my shared Google Reader-articles to be added to a queue and tweeted out every hour, one by one. Is that possible?

21 hours ago via Echofon

Wanneer je iets in je Google Reader aanduidt met een ster, zou het dus moeten worden getweet.
Cool idee, leek me.
En niet eens zo moeilijk: er zijn enorm veel manieren.
Ik koos er eentje.

1. zorg dat je een twitteraccount hebt
2. maak een bijkomende account op Twitterfeed
3. link de twee aan elkaar.

Je hebt nu alle tools om eender wat te publiceren: als je het via RSS kan lezen, kan je het ook publiceren.
Zo ook je “Starred” items vanuit Google Reader.

1. Open Google Reader
2. Reader Settings
3. Folders & Tags
4. Your starred items –> public
5. View public page (hier de mijne)
6. Kopieer de Atom Feed en plak die in Twitterfeed.

Daar kan je dan allerlei bijkomstigheden instellen zoals de tijd dat iets moet worden gecheckt op nieuwe items, hoeveel er in één keer mogen worden gepost,…
Ook de andere services naar waar je publiceert.
Linked In, bijvoorbeeld.

Waarom dit een goed idee is?
Omdat je zo snel en makkelijk (automagisch) aan de wereld kond maakt wat je leest en wat je interesseert.
Waarom dit geen goed idee is?
Omdat je als spam kan worden ervaren.

Ik doe het voor mijn starred items en voor mijn delicious bookmarks.
En jij? Waarom doe jij het (niet)?

• CD’s bij play.com
• fotogerief deed ik altijd bij Foto Konijnenberg
• elektronica gaat via Coolblue
• en mijn gps komt van bij Nav Shop
• t-shirts komen de laatste tijd van Teeville

Maar boeken, die kocht ik tot voor kort bij de boekhandel. Standaard, Fnac, whatever.
Vasthouden en bladeren en zwaar belanden de fiets weer op en huiswaarts.

Tot voor kort.
Ik kocht dinsdag een boek bij bol.com.
Omdat ze dat daar hadden (en bij Proxis niet), omdat die winkel makkelijk werkte en zoekbaar was en omdat het nieuw was. En ik moet zeggen: ze bleven me verrassen.

Niet alleen kreeg ik een melding dat de bestelling geplaatst en betaald was, ik kreeg ook een email dat het zootje verstuurd was. En vandaag kreeg ik een exclusieve rondleiding door de wereld van Bol.
Waar af en toe ook nog wat klantengegevens werden afgesnoept en ik tot slot nog wat exclusieve (nuja) cadeaus kreeg.

Wel, ik kan u zeggen: ik ga daar vaker iets kopen.

Bij Bol.com kreeg ik niet alleen een online winkel aangeboden, ook nadat de koop gesloten was, bleven ze me aandachtig houden. Op een niet al te opdringerige manier.
Als het boek volgende week toekomt, hoop ik dat ik echt tevreden kan terugkijken.

Maar toen was dat tof en nieuw en prettig.
Nu kennen we de drill al wel: get an account, insert address book, open up for three more times, delete. Or forget.
En ja, dat moet in het Engels.  Omdat dat dat hip is.

Google+? Ik zie er geen meerwaarde in.
Een beetje als die extra pan in de keuken. Die ene die je niet gebruikt omdat je van die andere twee exact weet hoe je ze moet hanteren en hoe het vlees eruit komt.

Just saying.

Alles liep naar Facebook.
Al mijn tweets, mijn foto’s en mijn blogposts.
Een digitale diarree van mijn dagelijkse mentale omzwervingen.
Een hele Facebook vol.

Awel, dat is vanaf nu gedaan.
Scheiding van Kerk en Staat of iets van die strekking.
Mijn gedachten naar Twitter, onnozele sharing op Facebook.
Blog voor blogposts  en uitgesponnen meningen (die komen stiekem nog wel op Facebook, hoor).

Foto’s die ik soms maak, die kijg je daar ook nog te zien.
Maar dus veel minder.
Of dat dat jammer is?
Zeker.